Na mitoloxía grega, Hades (en grego antigo ᾍδης Hadēs, orixinalmente Ἅιδης Haidēs ou Ἀΐδης Aïdēs —dórico Ἀΐδας Aidas—, ‘o invisible’) alude tanto ao antigo inframundo grego como ao deus deste. A palabra facía referencia en Homero só ao deus; sendo o xenitivo ᾍιδού Haidou un elisión para designar localización: ‘[a casa/dominio] de Hades’. Finalmente tamén o nominativo chegou a designar a morada dos mortos.Na mitoloxía grega, Hades é o fillo varón maior de Crono e Rea.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Na mitoloxía grega, Hades (en grego antigo ᾍδης Hadēs, orixinalmente Ἅιδης Haidēs ou Ἀΐδης Aïdēs —dórico Ἀΐδας Aidas—, ‘o invisible’) alude tanto ao antigo inframundo grego como ao deus deste. A palabra facía referencia en Homero só ao deus; sendo o xenitivo ᾍιδού Haidou un elisión para designar localización: ‘[a casa/dominio] de Hades’. Finalmente tamén o nominativo chegou a designar a morada dos mortos.Na mitoloxía grega, Hades é o fillo varón maior de Crono e Rea. Segundo o mito, el e os seus irmáns Zeus e Poseidón derrotaron aos Titáns e reclamaron o goberno do cosmos, adxudicándose o inframundo, o ceo e o mar, respectivamente; a terra sólida, desde moito antes provincia de Xea, estaba dispoñible para os tres ao mesmo tempo.Hades tamén era chamado Plouton (en grego antigo Πλούτων, xenitivo Πλούτωνος, ‘o rico’), nome que os romanos latinizaron como Plutón. Os antigos romanos asociaron a Hades/Plutón coas súas propias deidades ctónicas, Dis Pater e Orco. O deus etrusco equivalente era Aita.O termo «hades» na teoloxía cristiá (e no Novo Testamento Grego) é paralelo ao hebreo sheol (שאול, ‘tumba’ ou ‘pozo de sucidade’), e alude á morada dos mortos. O concepto cristián de inferno parécese máis ao Tártaro grego, unha parte profunda e sombría do Hades usada como alxube de tormento e sufrimento.↑ Mike Dixon-Kennedy, seguindo a Károly Kérenyi (1951), The Gods of the Greeks p. 230, en Encyclopedia of Greco-Roman Mythology (1998) p. 143: «o seu nome significa ‘o invisible’, en contraste directo co seu irmán Zeus, que era orixinalmente visto como representante do brillo do día»; Vyacheslav V. Ivanov, Old Novgorodian Nevide, Russian nevidal’: Greek ἀίδηλος citando a Robert S.P. Beekes, Hades and Elysion en J. Jasanoff, et al., eds. (1998) Mír Curad: Studies in Honor of Calvert Watkins. Beekes mostra que a derivación de Thieme desde *som wid- é semanticamente insostible. Analogamente, a palabra hebrea para a morada dos mortos, sheol, tamén significa literalmente ‘invisible’. O Crátilo de Platón improvisa extensamente sobre a etimoloxía, co personaxe de Sócrate asegurando que o nome do deus non procede de aiedes (‘invisible’) como se cre comunmente, senón do «seu coñecemento (eidenai) de todas as cousas nobres».
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 207836 (xsd:integer)
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Na mitoloxía grega, Hades (en grego antigo ᾍδης Hadēs, orixinalmente Ἅιδης Haidēs ou Ἀΐδης Aïdēs —dórico Ἀΐδας Aidas—, ‘o invisible’) alude tanto ao antigo inframundo grego como ao deus deste. A palabra facía referencia en Homero só ao deus; sendo o xenitivo ᾍιδού Haidou un elisión para designar localización: ‘[a casa/dominio] de Hades’. Finalmente tamén o nominativo chegou a designar a morada dos mortos.Na mitoloxía grega, Hades é o fillo varón maior de Crono e Rea.
rdfs:label
  • Hades
owl:sameAs
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is foaf:primaryTopic of